6 Şubat depremlerinin üçüncü yıl dönümünde Kahramanmaraş’ta mezarlıklar, yakınlarını anmak isteyen acılı ailelerle doldu taştı. Ünlü fotoğrafın kahramanı Mesut Hançer de kızı Irmak Leyla’nın mezarı başında, acısının hiç dinmediğini anlattı.
Türkiye’yi sarsan 6 Şubat depremlerinin üzerinden tam üç yıl geçti. Ancak o günün getirdiği derin acı, Kahramanmaraş’ta hala ilk günkü tazeliğini koruyor. Gecenin lacivert örtüsü, acılı yüreklerin akın ettiği Kapıçam Şehir Mezarlığı’nı bu yıl da sessiz bir hüzne boğdu. Yakınlarını yitiren binlerce insan, gün batımını bile beklemeden, yitirdikleri canların ruhuna fatihalar okumak ve kabirlerini sulamak için mezarlığa koştu.
Mezarlık, Türk bayraklarıyla donatılmış kabirler, özenle temizlenmiş çevreler ve dikilen taptaze çiçeklerle adeta bir anıt bahçesine dönüştü. Ziyaretçiler, sevdiklerinin ebedi istirahatgâhlarında dua edip Kur’an-ı Kerim okurken, bazılarının yaktığı küçük ateşlerin başında birbirlerine sarılıp gözyaşı döktüğü anlar yürekleri dağladı. Bu hüzünlü buluşmada, Kahramanmaraş Büyükşehir Belediyesi ekipleri de vatandaşlara sıcak ikramlarda bulunarak bir nebze olsun destek olmaya çalıştı.
Felaketin sembol fotoğraflarından birinin kahramanı, kızının enkaz altındaki elini tutarken çekilen kareyle hafızalara kazınan Mesut Hançer de bu anlamlı gecede kızının başucundaydı. Eşi Gülseren Hançer ile birlikte, üçüncü yıl dönümünde 16 yaşındaki kızı Irmak Leyla Hançer’in mezarını ziyaret eden baba Hançer’in sözleri, yaşanan felaketin boyutunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Ebrar Sitesi’nin yıkıntılarında hayatını kaybeden Irmak Leyla Hançer‘in hatırası, ailesi için hala dipdiri. Mesut Hançer, acısının bir an olsun dinmediğini, kelimelerle tarif edilemeyecek bir boşlukla yaşadıklarını ifade etti.
Hançer, enkaz altından kızının cansız bedenini çıkarışını anlatırken, sesi titredi: “Üç sene oldu ama bu acı hiçbir zaman unutulmuyor. Bu, anlatılması, tarif edilmesi imkânsız bir acı. Kızımı kaybettim, ailemin büyük bir bölümünü yitirdim. Şu an Ankara’da yaşıyoruz ama her 6 Şubat’ta kızımızın yanına gelmek bir vazife oluyor.” Bu sözler, depremin geride bıraktığı derin izlerin ve bitmeyen özlemin canlı bir kanıtıydı.
