6 Şubat depremlerinin ardından Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı önderliğinde, 200 bin mimar, mühendis ve işçi, 11 ilde ‘Asrın İnşa Seferberliği’ne imza attı. Saatte 23, günde 550 konut inşa eden bu kahramanlar, depremzedelerin yüzünü güldüren umut hikayeleriyle yeni yuvalar yükseltiyor.
6 Şubat 2023’te ülkemizi sarsan, 7,6 ve 7,7 büyüklüğündeki yıkıcı depremlerin ardından, 11 şehrimizde umudu yeniden yeşerten bir inşa seferberliği başladı. Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı’nın liderliğinde, 174 farklı noktada kurulan 3 bin 481 şantiyede, tam 200 bin mimar, mühendis ve işçi, zamanla yarışarak yeni yuvalar inşa etmek için kolları sıvadı. Bu devasa çaba, Türkiye’nin zor zamanlarda bile nasıl kenetlendiğinin en somut göstergelerinden biri oldu.
İnşaat alanlarında ortaya konan performans, gerçekten de dudak uçuklatıcıydı. Ekipler, saatte 23 konut, günde ise ortalama 550 bağımsız bölüm tamamlayarak depremzede vatandaşlarımızı bir an önce sıcak yuvalarına kavuşturmak için gece gündüz demeden çalıştı. Özellikle en çok etkilenen şehirlerden biri olan Kahramanmaraş’ta, toplam 73 bin 956 bağımsız bölümün yapımı büyük bir hızla ilerledi.
Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanı Murat Kurum, bu büyük emeği şu sözlerle özetledi: “Kimi projeyi çizdi, kimi temeli kazdı… Gecesini gündüzüne katıp, bir yuvayla bin umudu büyüten 200 bin mimar, mühendis ve işçi kardeşimizle, Asrın İnşası’nın emekçileriyle gurur duyuyoruz.” Ustabaşı Hacı Deniz’in “Perdelerini gördükçe insanın içi sevinç doluyor” sözleri ise, yapılan işin sadece bir bina değil, aynı zamanda geri gelen yaşam sevincinin bir sembolü olduğunu anlattı.
Henüz 23 yaşında bir topograf olan Vakkas Çeskir, mesleğini bu zorlu süreçte icra etmenin gururunu yaşıyor. “Şehrime katkısı olması için bu işte çalışıyorum. Halkın gelip de evini teslim aldığındaki sevinci… ‘Burası benim’ diyebilecek bir yer. Güzel oldu yani. İnsanlar yaşadıklarını bir an olsun unutuyor. Tekrardan bu şekilde olması, toparlanması gurur verici bir şey” sözleriyle hislerini dile getirdi. Onun için bu sadece bir iş değil, aynı zamanda memleketine karşı bir borcun ödenmesiydi.
Makine teknikeri Sinan Akkaya, depremin ilk anlarından itibaren sahadaydı. O günleri anlatırken gözleri doluyor: “Hiç iç açıcı değildi. Her yer birbirine girmişti. Binalar üst üste çökmüştü. Açıkçası ‘Burası bitmez’ dedim. 5 sene, belki 10 senede toparlanması çok uzun sürer diye düşündüm. Ama işe başladık. İş ilerledikçe hevesimiz daha da arttı. Her gün o binaları yapıp sahiplerine teslim etme hevesiyle durmadan, yorulmadan çalışmaya devam ettik. İnsanlara sıcak bir yuva verebilmek, o düşünceyle, o hayalle motivasyonumuzu kaybetmeden sürekli çalıştık. İçimden atamadığım bir sevinç, bir heves vardı. Çünkü eski hali de güzeldi ama bu yeni hali daha da güzel oldu. İlk binamızı bitirdiğimizde ve ilk anahtarımızı verdiğimizde o ev sahibinin gözlerindeki sevinci hissettim. İnsanlara bu evleri yapıp verebilmek bizi çok gururlandırıyor, çok motive ediyor. Sadece makine teknikeri olarak değil, burada bir çöp toplasam bile benim için güzel olurdu.” Bu sözler, onun işine olan bağlılığının ve insanlara yardım etme arzusunun en net göstergesiydi.
Ustabaşı Hacı Temiz ise duygularını şöyle paylaştı: “Depremin hemen ardından sahaya çıktık. Elimizden ne gelir diye bir gayret içerisinde yardım etme çabasına girdik. Buranın ilk temelinde ayaklarımız çamur içerisindeyken bu hale geldi. O günle bugün arasındaki farkı anlatmak mümkün değil. Devletimizin çok şükür gücünün yeteceğine inanıyorduk ve yapılacağından emindim ama o kadar kısa sürede toplayıp da bu şekilde olacağını tahmin etmiyordum. İnsanlarımız yerlerine geçtikçe, böyle pencerelerini açıp da perdelerini gördükçe insan daha bir gurur duyuyor, insanın içi sevinç doluyor. Buradan her geçtiğimizde gururla bakacağız.”
Bu hikayeler, sadece binaların değil, aynı zamanda yeniden kurulan hayatların ve tazelenen umutların hikayesi. 200 bin kahraman, el birliğiyle, Türkiye’nin en zorlu sınavlarından birinde milletine umut ışığı oldu. Bu büyük inşa seferberliği, zorlukların üstesinden gelme azminin ve dayanışma ruhunun anıtı olarak tarihe geçti.
